(احمد دیناری– مدیرکل میراث فرهنگی خراسان شمالی)
در شرایط بحرانی، بومگردی تنها یک کسبوکار گردشگری نیست، بلکه میتواند به یکی از ابزارهای مهم تابآوری محلی تبدیل شود؛ به شرط آنکه با شناخت، برنامهریزی و مدیریت درست همراه باشد.واقعیت این است که ادامه فعالیت اقامتگاههای بومگردی در دورههای رکود و بحران، بیش از هر چیز به توان مدیریت هزینهها، انعطافپذیری در خدمات و حفظ ارتباط با بازارهای محلی وابسته است. تعطیلی بخشهای غیرضروری، مدیریت نقدینگی، حفظ نیروهای کلیدی و کاهش هزینههای غیرضروری از جمله اقداماتی است که میتواند به بقا این کسبوکارها کمک کند.در کنار آن، تغییر رویکرد به سمت میکروتوریسم و گردشگری محلی اهمیت ویژهای دارد؛ یعنی تمرکز بر سفرهای کوتاهبرد دروناستانی و استفاده از ظرفیت سفرهای خانوادگی برای کاهش فشار روانی جامعه و ایجاد جریان درآمدی پایدارتر.بومگردیها همچنین میتوانند با تنوعبخشی به خدمات و استفاده از فضاهای خود برای رویدادها، آموزشها، نمایشگاههای محلی و حتی فضاهای کار اشتراکی، بخشی از درآمدهای جایگزین را ایجاد کنند.از سوی دیگر، اتحاد و همکاری میان کسبوکارهای گردشگری نقش کلیدی در کاهش هزینهها و ریسکها دارد؛ موضوعی که هنوز در بسیاری از مناطق کمتر مورد توجه قرار گرفته است.در نهایت، تجربه نشان میدهد موفقترین مجموعهها در بحرانها، آنهایی هستند که با حفظ ارتباط با مشتریان قبلی، استفاده از بانک اطلاعاتی و طراحی کمپینهای هدفمند توانستهاند چرخه فعالیت خود را زنده نگه دارند.بومگردی در دوران بحران، اگر درست مدیریت شود، نهتنها متوقف نمیشود، بلکه میتواند به نقطه اتکای اقتصاد محلی و آرامش اجتماعی تبدیل شود.
🔗 لینک کوتاه: