در شمال ایالت نبراسکای آمریکا، شهری به نام موناوی (Monowi) وجود دارد که فقط یک نفر در آن زندگی میکند. السی آیلر (Elsie Eiler)، زن ۸۴ سالهای است که شهردار، کتابدار، منشی و تنها ساکن این شهر است. او هر روز با لبخند، شهری را اداره میکند که جمعیتش فقط یک نفر است؛ شهری که حالا به نمادی از استقامت، سادگی و عشق به زادگاه تبدیل شده است.
شهری با جمعیت یک نفر در قلب نبراسکا
پنج مایل مانده به مرز داکوتای جنوبی، جادهای خاکی از میان دشتهای طلایی نبراسکا میگذرد و به شهر موناوی میرسد؛ کوچکترین شهر ثبتشده در آمریکا با تنها یک نفر ساکن. خانههای متروکه، کلیسای خاموش و اسکلت سیلوی زنگزده تصویری از شهری را میسازند که روزگاری پرهیاهو بود و امروز در سکوتی آرام غوطهور است.
در میان این آرامش، زنی به نام السی آیلر زندگی میکند؛ کسی که نهتنها ساکن موناوی است، بلکه تمام سمتهای رسمی آن را هم بر عهده دارد. او شهردار، منشی، خزانهدار، کتابدار و تنها کارمند شهر است.
زنی که خودش به خودش مالیات میدهد
از زمان درگذشت همسرش «رودی آیلر» در سال ۲۰۰۴، السی تنها شهروند موناوی باقی مانده است. او هر سال برای خودش انتخابات شهرداری برگزار میکند، به خودش رأی میدهد و برای دریافت بودجهی شهری، گزارش راهسازی تنظیم میکند.
به این ترتیب، چراغهای شهر، آب جاری و فعالیتهای کوچک موناوی همچنان زندهاند؛ با مالیاتی که السی از خودش میگیرد.
موناوی؛ شهری که هنوز نفس میکشد
هر روز ساعت ۹ صبح، السی درِ محل کارش را باز میکند و روی تختهی چوبی مینویسد: به موناوی خوش آمدید – کوچکترین شهر در آمریکا!
بیشتر مشتریانش کشاورزان و رانندگان کامیونی هستند که از شهرهای اطراف تا ۳۰ مایل راه میپیمایند تا به او سر بزنند. این مکان، تنها مرکز اجتماعی شهر موناوی است؛ جایی که هنوز روی دیوارهایش کارتهای تبریک، اطلاعیههای ازدواج و عکسهای قدیمی اهالی دیده میشود.
آیلر میگوید: اینجا مثل خانواده است. بعضی مشتریها از نسل پنجم همان خانوادههای قدیمی هستند. میآیند تا با من قهوه بنوشند و حرف بزنند.
چطور موناویِ نبراسکا به تنها شهر یکنفره آمریکا تبدیل شد؟
در دههی ۱۹۳۰، موناوی نبراسکا بیش از ۱۵۰ نفر جمعیت داشت و ایستگاهی مهم در مسیر قطارهای راهآهن الکهورن بود. اما با رکود کشاورزی و مهاجرت جوانان، مغازهها و مدارس یکی پس از دیگری بسته شدند. تا سال ۱۹۸۰، جمعیت شهر به ۱۸ نفر کاهش یافت و در آغاز قرن بیستویکم، فقط رودی و السی در آن ماندند. پس از درگذشت رودی، موناوی به تنها شهر یکنفرهی آمریکا تبدیل شد.
کتابخانهای به یاد رودی
در کنار محل کارش، تنها ساختمان عمومی دیگر شهر موناوی کتابخانهی کوچکی است که السی آن را به یاد همسرش بنا کرده است. «کتابخانهی رودی» شامل حدود ۵ هزار جلد کتاب و مجله است. کلیدش روی دیوار نصب شده تا هر بازدیدکنندهای بتواند بهصورت امانت کتابی بردارد و برگرداند.
این کتابخانه و محل گردهمایی، دو نقطهی زندهی شهری هستند که حالا در سکوت دشتهای نبراسکا نفس میکشد.
گردشگران از سراسر جهان برای دیدار شهر موناوی میآیند
طی سالهای اخیر، شهر موناوی و السی آیلر به شهرت جهانی رسیدهاند. گردشگران از آمریکا، اروپا و حتی آسیا به این نقطهی دورافتاده میآیند تا با «شهردار و تنها شهروند موناوی» دیدار کنند. دفتر یادبود محل کار او مملو از امضا و پیام بازدیدکنندگانی از سراسر دنیاست.
آیلر میگوید: هیچوقت فکرش را نمیکردم شهر کوچکی مثل موناوی روزی جهانی شود. خوشحالم که مردم هنوز به اینجا سر میزنند.
با غروب آفتاب، السی محل کارش را میبندد، چراغها را خاموش میکند و به خانهی کاروانیاش بازمیگردد. او شبها با خواندن یکی از کتابهای رودی آرام میگیرد، در حالیکه نسیم دشتهای نبراسکا صدای زندگی را در شهر کوچک موناوی زنده نگه میدارد.
در موناوی، جمعیت شبها دوباره به یک نفر میرسد؛ اما همین یک نفر کافیست تا شهری کوچک، زنده بماند.