عیسی و عبدالله امیدوار از شاخصترین چهرههای جهانگردی معاصر ایران به شمار میروند؛ دو برادری که با سفرهای بلندمدت و ماجراجویانه خود به اقصینقاط جهان، بخش مهمی از میراث فرهنگی و مردمشناسی قرن گذشته را ثبت کردند. عیسی امیدوار این روزها به دلیل بیماری و کهولت سن در بیمارستان بستری است.
به گزارش چمدان خبر، صالت این دو برادر به روستایی در طالقان بازمیگردد اما در خیابان نظامی تهران زندگی میکردند. نخستین سفر جهانی آنها در سال ۱۳۳۳ آغاز شد؛ سفری که تنها با ۹۰ دلار، دو موتورسیکلت و با شعار «همه متفاوت، همه خویشاوند» کلید خورد.
در آن زمان عیسی ۲۵ سال داشت و عبدالله ۲۳ ساله بود. این سفر هفت سال ادامه پیدا کرد و طی آن از افغانستان، پاکستان، هند، تبت، آسیای جنوب شرقی و استرالیا عبور کردند و پس از گذر از اقیانوس آرام، مسیر خود را تا آلاسکا، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی و سپس اروپا ادامه دادند.
دومین سفر بزرگ برادران امیدوار در سال ۱۳۴۰ با یک خودروی سیتروئن آغاز شد. آنها هزینه این سفر و خرید خودرو را از راه انجام مصاحبه با رسانههای خارجی، تهیه گزارشهای پژوهشی و فروش این گزارشها به شرکت سیتروئن تأمین کردند. این سفر که سه سال به طول انجامید، با هدف مطالعه اقوام و فرهنگهای آفریقا انجام شد و از کویت و عربستان تا اعماق قاره آفریقا ادامه داشت.
در جریان این سفرهای طولانی، برادران امیدوار از ملتها و قومیتهای مختلف جهان یادگارها و هدایای بسیاری دریافت کردند. مجموعه این رهاوردها بعدها در موزه برادران امیدوار در مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد نگهداری شد؛ نخستین موزه انسانشناسی ایران که در ۵ مهر ۱۳۸۲ و همزمان با هفته گردشگری افتتاح شد. در این موزه انواع دستسازهای بومی از قارههای مختلف، فیلمها، عکسها، اسلایدها، مجموعه گستردهای از موسیقی محلی کشورها و همچنین دستنوشتهها و امضاهای شخصیتهای برجسته سیاسی و فرهنگی جهان نگهداری میشود. این موزه در پی حمله هوایی آمریکا و اسرائیل به مجموعه سعدآباد در اسفند ۱۴۰۴ دچار خسارتهای جدی سازهای شد.
عیسی امیدوار در یکی از گفتوگوهای خود درباره انگیزه آغاز این ماجراجوییهای دشوار گفته بود که «اگر ریسک نکنی، به عشق واقعی خودت نمیرسی.»
او تأکید کرده بود که هدف آنها مطالعه اقوام ابتدایی و آشنایی با زیستجهان انسانهایی بوده که تا آن زمان هیچ ارتباطی با دنیای مدرن نداشتند. بر اساس گفتههای او، زندگی چندماهه در کنار اسکیموها، حضور در قبایل آمازون و سفر به مناطقی که هیچ انسان سفیدپوستی در آن دیده نشده بود، بخشی از تجربههای کمنظیر آنها محسوب میشود.
عبدالله امیدوار پس از پایان سفرها، ایران را ترک کرد و در نیمه دهه ۱۳۴۰ به شیلی رفت و تا پایان عمر در همان کشور زندگی کرد. او نخستین مسافر آسیایی هر دو قطب زمین بود و در طول زندگی حرفهای خود بیش از ۱۲۰ فیلم مستند ساخت و به بیش از ۱۰۰ کشور جهان سفر کرد. عبدالله امیدوار در ۲۳ تیر ۱۴۰۱ و در ۸۹ سالگی درگذشت. مرکز فرهنگی «لاموندا» در شیلی که عبدالله از بنیانگذاران آن بود، پس از درگذشت او در بیانیهای یادآور شد که با یکی از نمادهای سینمای مستند شیلی وداع کرده است.
برادران امیدوار مجموعه خاطرات و تجربههای خود را در کتاب «سفرهای برادران امیدوار» ثبت کردند. نخستین چاپ این کتاب در سال ۱۳۴۳ با تیراژ ۱۰ هزار نسخه منتشر شد و آخرین چاپ آن مربوط به سال ۱۳۹۷ با شمارگان ۱۱۰۰ نسخه است.