برخی از کشورهای پرطرفدار گردشگری جهان، برخلاف تصور، شرایط سخت‌گیرانه‌ای برای ورود مسافران دارند؛ در مقابل، شماری از کشورهای آفریقایی، آسیایی و جزایر اقیانوس آرام، امکان ورود اتباع کشورهای بیشتری را بدون دریافت ویزای سنتی پیش از سفر فراهم کرده‌اند.
به گزارش چمدان خبر، براساس داده‌های رتبه‌بندی «کشورهای پذیرای گردشگران در سال ۲۰۲۶» (Welcoming Countries Rank) در وب‌سایت پاسپورت ایندکس (Passport Index)، شرایط ورود به کشورهای مختلف از نظر تعداد ملیت‌هایی بررسی شده است که می‌توانند بدون دریافت ویزای سنتی پیش از سفر، با ویزای هنگام ورود یا مجوز الکترونیکی سفر (eTA) وارد مقصد شوند.
کدام کشورها آسان‌ترین شرایط ورود را دارند؟
در این رتبه‌بندی، ۱۹ کشور با امکان پذیرش اتباع ۱۹۸ ملیت، در جایگاه نخست قرار گرفته‌اند. این کشورها شامل سیشل، ساموآ، تووالو، میکرونزی، تیمور شرقی، بولیوی، کنیا، ویتنام، اوگاندا، توگو، ساحل عاج، گینه، کومور، جیبوتی، گینه بیسائو، بوروندی، نیجریه، جمهوری دموکراتیک کنگو و سودان جنوبی هستند.
مالدیو نیز با فراهم کردن امکان ورود اتباع ۱۹۷ ملیت، در رتبه دوم این فهرست قرار دارد. در سوی مقابل، بوتان تنها به اتباع سه ملیت اجازه ورود از مسیرهای تسهیل‌شده را می‌دهد.
البته این آمار صرفاً بیانگر شرایط قانونی ورود است و لزوماً به معنای امکان سفر آسان، امن یا بدون مشکل به این کشورها نیست. همچنین قرار گرفتن یک کشور در رتبه‌های پایین، به معنای ممنوعیت ورود گردشگران خارجی نیست.
چرا کشورهای آفریقایی در صدر فهرست قرار دارند؟
تسهیل شرایط صدور ویزا و ورود مسافران می‌تواند به رونق گردشگری، توسعه تجارت منطقه‌ای و کاهش موانع اداری کمک کند. بانک توسعه آفریقا نیز به پیامدهای اقتصادی محدودیت‌های ویزایی، به‌ویژه در مسیر همگرایی منطقه‌ای، اشاره کرده است.
با این حال، سیاست‌های تسهیل ورود همواره با ملاحظات داخلی همراه است. براساس نتایج نظرسنجی سال ۲۰۲۶ مؤسسه آفروب‌بارومتر (Afrobarometer)، ۴۳ درصد از مردم سیشل تأثیر اقتصادی مهاجرت را منفی ارزیابی کرده‌اند؛ موضوعی که از وجود نگرانی‌های داخلی، هم‌زمان با سیاست‌های تسهیل‌کننده ورود مسافران، حکایت دارد.
چرا کشورهای ثروتمندتر سخت‌گیری بیشتری دارند؟
برخی از مقاصد محبوب گردشگری جهان در این رتبه‌بندی عملکرد چندان مطلوبی ندارند. آمریکا و استرالیا هر کدام تنها امکان ورود اتباع ۴۶ ملیت را از مسیرهای تسهیل‌شده فراهم کرده‌اند. این تعداد برای کانادا ۵۴ و برای بریتانیا ۸۴ ملیت است.
دولت‌ها در تعیین سیاست‌های ورود، از یک سو درآمدهای گردشگری و منافع اقتصادی آن را در نظر می‌گیرند و از سوی دیگر، اجرای قوانین مهاجرتی، بررسی‌های امنیتی و جلوگیری از اقامت غیرمجاز را دنبال می‌کنند.
کشورهای اروپایی نیز از مقررات مشترک ورود به منطقه شنگن پیروی می‌کنند؛ عاملی که یکی از دلایل شباهت امتیاز کشورهای این منطقه در رتبه‌بندی مورد اشاره است.
در کشورهای ثروتمندتر، اختلاف سطح اقتصادی با سایر کشورها می‌تواند احتمال اقامت بیش از مدت مجاز ویزا را افزایش دهد. به همین دلیل، از متقاضیان برخی کشورها خواسته می‌شود توانایی مالی، پیوندهای محکم با کشور محل اقامت یا هدف مشخص سفر خود را اثبات کنند.
با وجود این ملاحظات، تسهیل فرایند ورود می‌تواند قدرت رقابت یک کشور را در بازار جهانی گردشگری افزایش دهد و آن را به مقصدی جذاب‌تر برای مسافران تبدیل کند.
کدام کشورها دشوارترین شرایط ورود را دارند؟
درگیری‌های نظامی، انزوای دیپلماتیک و نظام‌های مهاجرتی با کنترل‌های شدید، از مهم‌ترین عواملی هستند که جایگاه برخی کشورها را در انتهای این رتبه‌بندی توضیح می‌دهند.
افغانستان، کره شمالی و ترکمنستان در این شاخص هیچ ملیتی را در گروه‌های ورود تسهیل‌شده نمی‌پذیرند. این موضوع به معنای غیرممکن بودن سفر به این کشورها نیست، اما نشان می‌دهد مسافران برای ورود معمولاً باید مراحل دشوارتر و طولانی‌تری را طی کنند.
برای نمونه، کره شمالی در گذشته از گردشگران خارجی می‌خواست تنها در قالب برنامه‌های سفر تحت نظارت شدید دولت و با تأیید مقام‌های این کشور وارد شوند.
ترکمنستان نیز معمولاً دریافت مجوز قبلی و ارائه مدارک پشتیبان را ضروری می‌داند. در افغانستان هم نگرانی‌های امنیتی و محدودیت دسترسی به خدمات دیپلماتیک، موانع بیشتری پیش روی گردشگران قرار داده است.
در مجموع، این رتبه‌بندی که وب‌سایت ویژوال کپیتالیست به آن پرداخته، نشان می‌دهد شمار گردشگرانی که یک کشور جذب می‌کند، الزاماً با میزان سهولت ورود به آن متناسب نیست؛ به بیان دیگر، محبوب‌ترین مقاصد گردشگری جهان لزوماً بازترین مرزها را ندارند.