رئیس جامعه بومگردی استان یزد با بیان اینکه بحران امروز بومگردیهای کشور تنها به کاهش گردشگر یا فعالیت اقامتگاههای غیرمجاز محدود نمیشود، گفت: نبود یک مدل اقتصادی پایدار، مهمترین چالش این حوزه است و تا زمانی که ساختار درآمدی بومگردیها اصلاح نشود، تزریق تسهیلات یا برخورد با اقامتگاههای غیرمجاز نیز نمیتواند مشکلات این بخش را برطرف کند.
میثم پیری در گفتوگو با چمدان خبر با اشاره به کاهش شدید سفرها پس از جنگ ۱۲ روزه و تداوم رکود گردشگری اظهار کرد: ضریب اشغال بومگردیهای استان یزد در تیرماه امسال به حدود ۶ تا ۷ درصد رسیده است؛ آماری که نشان میدهد بسیاری از اقامتگاهها عملاً با حداقل ظرفیت فعالیت میکنند.
مشکل اصلی، نبود اقتصاد پایدار است
پیری با تأکید بر اینکه ریشه مشکلات بومگردیها در جای دیگری است، گفت: امروز بسیاری از فعالان گردشگری، تمام مشکلات را به فعالیت واحدهای غیرمجاز یا افزایش هزینهها نسبت میدهند، اما به اعتقاد من مسئله اصلی نبود اقتصاد پایدار است.
وی افزود: اقتصاد بومگردیها تکمحصولی شده و بسیاری از اقامتگاهها تنها از محل اجاره اتاق درآمد دارند؛ در حالی که یک بومگردی باید چندین منبع درآمد همزمان داشته باشد تا بتواند در شرایط بحران دوام بیاورد.
درآمد بومگردی نباید فقط از اقامت باشد
رئیس جامعه بومگردی یزد با اشاره به لزوم تغییر مدل کسبوکار اقامتگاهها گفت: بومگردی موفق باید علاوه بر اقامت، از فروش صنایعدستی، غذاهای محلی، رویدادهای فرهنگی، کارگاههای آموزشی، تورهای تجربهمحور و برنامههای تفریحی نیز درآمد کسب کند.
وی ادامه داد: امروز در بسیاری از کشورها درآمد اصلی مراکز گردشگری از «تجربه گردشگر» تأمین میشود، اما در ایران هنوز بسیاری از بومگردیها فقط اتاق اجاره میدهند و انتظار دارند اقتصاد آنها پایدار بماند.
آموزش و مدیریت حرفهای حلقه مفقوده بومگردیهاست
پیری با بیان اینکه بسیاری از اقامتگاهها بهصورت خانوادگی اداره میشوند، اظهار کرد: در اغلب بومگردیها یک نفر همزمان مدیر، آشپز، راهنما، بازاریاب و نیروی خدماتی است؛ در حالی که توسعه یک کسبوکار گردشگری نیازمند دانش مدیریت مالی، بازاریابی، طراحی تجربه و تولید محتواست.
وی افزود: بسیاری از بهرهبرداران حاضر نیستند بخشی از فعالیتهای تخصصی مانند بازاریابی دیجیتال یا تبلیغات را به افراد حرفهای واگذار کنند و همین مسئله موجب شده فرصتهای درآمدی فراوانی از دست برود.
کمترین سهم تسهیلات گردشگری به بومگردیها رسیده است
رئیس جامعه بومگردی یزد با انتقاد از نحوه توزیع تسهیلات دولتی گفت: واقعیت این است که کمترین سهم تسهیلات حوزه گردشگری به بومگردیها اختصاص یافته است.
وی افزود: بارها از وزارت میراث فرهنگی خواستهایم آمار دقیق تسهیلات پرداختشده به بومگردیها را منتشر کند. بخش عمده حمایتهای مالی به سایر حوزههای گردشگری اختصاص یافته و اقامتگاههای بومگردی عملاً از این حمایتها بیبهره ماندهاند.
دریافت وام برای بومگردیها دشوارتر از همیشه است
پیری با اشاره به مشکلات نظام بانکی اظهار کرد: دریافت تسهیلات برای بومگردیها با شرایط سختی همراه است؛ بانکها وثیقههای سنگین مطالبه میکنند، هزینه کارشناسی دریافت میشود و در نهایت بسیاری از متقاضیان موفق به دریافت وام نمیشوند.
وی تأکید کرد: میان سیاستهای وزارت میراث فرهنگی و نظام بانکی هماهنگی لازم وجود ندارد و همین موضوع باعث شده بسیاری از وعدههای حمایتی عملاً اجرایی نشود.
مجوزهای بیضابطه به اعتبار بومگردیها آسیب زده است
رئیس جامعه بومگردی یزد با اشاره به افزایش صدور مجوزها گفت: در سالهای اخیر بدون نیازسنجی و امکانسنجی، مجوزهای متعددی صادر شده است؛ در حالی که هر خانه قدیمی الزاماً ظرفیت تبدیل شدن به یک بومگردی موفق را ندارد.
وی افزود: این روند باعث شده برخی واحدها برای بقا ناچار به کاهش شدید قیمتها شوند؛ اتفاقی که هم کیفیت خدمات را کاهش داده و هم اعتبار برند بومگردیهای استان را تحت تأثیر قرار داده است.
بومگردی فقط اقامتگاه نیست؛ ابزار آبادانی روستاست
پیری با تأکید بر نقش توسعهای بومگردیها گفت: نگاه سیاستگذاران باید تغییر کند؛ بومگردی فقط یک واحد اقامتی نیست، بلکه ابزاری برای آبادانی روستاها و توسعه پایدار مناطق کمتر برخوردار است.
وی خاطرنشان کرد: اگر برای آموزش، شبکهسازی، هوشمندسازی و طراحی مدلهای اقتصادی پایدار برنامهریزی نشود، حتی با بازگشت گردشگران نیز مشکلات ساختاری این بخش ادامه خواهد داشت.
فرسودگی سرمایهگذاران؛ پیامد رکود گردشگری
رئیس جامعه بومگردی یزد در پایان با اشاره به ادامه رکود گردشگری پس از جنگ اخیر گفت: کاهش سفرها، افت درآمد و افزایش هزینهها موجب فرسودگی سرمایهگذاران و کاهش کیفیت خدمات شده است؛ موضوعی که در نهایت به برند گردشگری استان یزد نیز آسیب خواهد زد.
وی تصریح کرد: امروز بیش از هر زمان دیگری، صنعت بومگردی نیازمند برنامهریزی اقتصادی، حمایت هدفمند و اصلاح ساختارهای مدیریتی است؛ در غیر این صورت، ادامه فعالیت بسیاری از اقامتگاهها با دشواریهای بیشتری همراه خواهد شد.