صنعت گردشگری ایران با وجود پتانسیلهای فراوان و ایجاد اشتغال برای میلیونها نفر، سهمی کمتر از یک درصد از اقتصاد کشور دارد و هنوز جایگاه واقعی خود را در سیاستگذاریها و برنامههای توسعهای پیدا نکرده است.
به گزارش چمدان خبر، مهدی رودبارکی با حضور در نشستی با موضوع ” برای تحول پایدار گردشگری ایران چه کنیم؟” اظهار داشت: صنعت گردشگری یک صنعت کاربرمحور است و برخلاف صنایع تکنولوژیمحور مانند فولاد، سرمایهگذاری در آن میتواند جامعه را بهصورت مستقیم و غیرمستقیم درگیر کند.
عضو هیات مدیره جامعه هتلداران ایران افزود: برای مثال، یک پروژه ۵ هزار میلیارد تومانی در حوزه اقامتی میتواند بسیاری از افراد را به کار و درآمدزایی مستقیم و غیرمستقیم مشغول کند، در حالی که همان حجم سرمایهگذاری در صنعت فولاد نهایتاً ۲۰۰ نفر بهرهمند میشوند.
رودبارکی افزود: در پروژههای گردشگری، اکثر نیروی انسانی تخصصمحور نیستند و با ورود به پروژه، تجربه و مهارت لازم را کسب میکنند. اما در صنایع تکنولوژیمحور، مانند فولاد، ورود مستلزم تخصص و مهارت از پیش تعیینشده است.
وی با اشاره به اهمیت ارزیابی بنگاههای اقتصادی گردشگری در نظامهای مالی استاندارد بیان کرد: سه عنصر اصلی ترازنامه، گزارش سود و زیان و گردش وجوه نقد در تحلیل اقتصادی بسیار حیاتی هستند. بهویژه گردش وجوه نقد، شاخصی است که به بنگاههای گردشگری کمک میکند اعتبار و منابع مالی جذب کنند و زمینه توسعه و پایداری فراهم شود.
عضو هیات مدیره جامعه هتلداران ایران در خصوص مفهوم پایداری در گردشگری توضیح داد: پایداری یک موقعیت پسینی است، نه پیشینی. تنها کشورهایی میتوانند شعار پایداری گردشگری بدهند که شرایط تثبیتشده و زیرساختهای کامل داشته باشند. تا زمانی که زیرساختها و امکانات هتلها، حمل و نقل و اقتصاد گردشگری فراهم نباشد، بنگاههای کوچک قادر به صرف هزینه برای حفاظت از محیط زیست و توسعه جوامع محلی نخواهند بود.
رودبارکی با انتقاد از نگاه حکمرانی به گردشگری گفت: در برنامه هفتم توسعه، سهم گردشگری از کیک اقتصادی کشور کمتر از یک درصد است. این نشان میدهد که نگاه حکمرانی و سیاستگذاری به این صنعت هنوز جدی نبوده است. تا وقتی این نگاه اصلاح نشود، نمیتوان انتظار داشت که گردشگری به ظرفیت واقعی خود برسد.
وی به مشکلات عملیاتی صنف هتلها نیز اشاره کرد و گفت: یکی از مسائل عجیب در ایران، نرخگذاری یکساله هتلهاست. این سیاست با فقه اسلامی ناسازگار است؛ اسلام اجازه میدهد مالک کسبوکار، خود قیمتگذاری انجام دهد.
رودبارکی با اشاره به اهمیت اقتصاد گردشگری در توسعه مناطق محروم گفت: گردشگری برخلاف صنایع متمرکز، به خردهفرهنگها و مناطق کمتر دیدهشده کمک میکند. این مناطق میتوانند با توسعه گردشگری محلی، رشد اقتصادی و اشتغالزایی داشته باشند. اما پیشبینیناپذیری اقتصاد و مسائل سیاسی، از جمله محدودیتهایی است که بنگاههای گردشگری نمیتوانند آن را مدیریت کنند.
او در پایان تاکید کرد: در زمستان ۱۴۰۰ درخواست راهاندازی پروژه حسابهای اقماری گردشگری را داشتم تا اندازه واقعی اقتصاد گردشگری مشخص شود. تا وقتی این اطلاعات دقیق وجود نداشته باشد، نمیتوان سهم واقعی گردشگری در کیک اقتصادی کشور را سنجید. اگر نگاه حکمرانی به گردشگری اصلاح شود و سهم آن به ۱۰ تا ۱۵ درصد کیک اقتصادی برسد، تحولات بزرگی در این صنعت رخ خواهد داد.
مهدی رودبارکی با این سخنان، ضرورت اصلاح زیرساختها، نگاه حکمرانی و سازوکارهای اقتصادی در صنعت گردشگری ایران را بیش از پیش برجسته کرد و نشان داد که بدون رفع این مشکلات، حتی بزرگترین سرمایهگذاریها نیز نمیتوانند پایداری و توسعه واقعی این صنعت را تضمین کنند.